نه و نگمه! برو بابا… اصلاً كي گفته عاشق شدم؟! اونم عاشق تو. مگه آدم قحطه؟! اين همه دختر؛ هم بر و روشون از تو بهتره، هم تحصيلاتشون، هم خانواده‌شون، اصلا به قول مامانم قد و هيكلشون هم بيشتر به من مي‌خوره. خلاصه بهت بگم خيالات بر نداردت. دوبار بهت خنديدم و چهاربار تحويلت گرفتم فكر كني خبريه. نه بابا! از ما ديگه گذشته اين لوس بازي‌ها و بچه بازي‌هايي كه جووناي ديگه اهلش هستند. من فقط كافيه چراغ سبز نشون بدم تا...
اِ ..اِ … صبر كنين!
حالا كجا مي‌رويد؟! هنوز حرف‌هايم تمام نشده است كه... منظورم اين نبود كه اصلاً دوستتان ندارم. نه، فقط خواستم بگويم عاشقتان نيستم. از اين كلمه هم خيلي بدم مي‌آيد.
من! من غلط بكنم بگويم شما بي‌ريختين. دختر شاه پريان بايد جلوي شما از اون پارچه قرمزها بياندازد.
استغفرالله! ديپلم كم مدركي نيست. تازه دانشجو هم كه هستيد. همين چند روز ديگر، فوق فوقش چند سال ديگر ليسانس را استاد مي‌كنيد. من غلط كرده باشم بخواهم توهين كنم. به خدا پناه مي‌برم و منظورم اين بود كه اگر يك خانواده اصيل توي تهرون باشه، خود شما هستيد. اصلا ً ما كجا و شما كجا!
باز هم اشتباه كرديد. بابا قد خودمو گفتم كه بچه‌ها بهم مي‌گويند نردبان دزدها! شما كه قامت رعنايتان شهره‌ي خاص و عام است. حالا اگر مي‌شود يك كم ديگر فكر كنيد شايد راهي وجود داشته باشد كه من و شما...
فقط كمي درباره‌اش فكر كنيد تو رو خدا!

ح.خ1- درس و مشقمون هم شروع شده! این ترم مثل ترم یک گلابی نیست. باید بچسبم به درس و گرنه الفاتحه!
ح.خ2- همین دو روز پیش، یکی از هم کلاسی هامون انتقالی گرفت و رفت کرمان. فکر کنم جای خالی همکلاسیمون همیشه احساس بشه مخصوصا واسه دوستای صمیمیش که خیلی ناراحت شدن. البته این ترم یه مهمان هم داریم اونم از دانشگاه شهید بهشتی!
ح.خ3- ما که شانس نداریم! می گید چرا؟ چون وقتی ما صفری بودیم هیچ کسی راهنمامون نبود که کجا به کجاست. اما واسه این ترم صفری های جدید تو همه ی در و دیوار(و حتی کف زمین) هم فلش ها زار می زنند! حسرت سر کار گذاشتن یه صفری داره خفم می کنه!
ح.خ4- انجمن منحل شد! به همین راحتی(و البته بی دلیل) انجمن اسلامی دانشجویان دانشگامون رو تعطیل کردن. فکر می کنن به خیال خودشون انجمن ساختگی مستقل می تونه جاشو بگیره!!
ح.خ5- تا یادم نرفته بگم این مطلب بالایی رو از نشریه ی موازی اینجا درج کردم.
ح.خ6-راستی، عیدتون هم مبارک.

مادر سلام، سلامت باشی الهی

از طلائیه برایت نامه می نویسم، واژه هایم طلائی ترین لحظه های خود را فریاد می زنند، مادر دلم برایت به اندازه ی مادر تنگ شده.

می خواستم اشک هایم را با نامه برایت پست کنم اما به یاد قلب بیمار تو افتادم، گفتم صلاح نیست.

مادر جان من امشب با شب خیلی خودمانیم، می خواهم تا صبح با چشمانم سجده کنم.

به شب از سحر می گویم که آغاز لحظه های ناب جدائیست.

ستاره ها اینجا به من می خندند، مادر به بچه های محل سلام مرا برسان، داداش را ببوس و بگو که من گفتم، شاید از فردا تو تنها امید پدر شوی، تنها. اگر نامه خط خوردگی دارد به خاطر سرفه های من است آخر آسمان اینجا چندان آفتابی نیست، سینه ام خش خش می کند مثل برگهای پاییزی.

مادر این چفیه هم سجاده است و هم قلک اشک هایم، رفیق بدی نیست، شیمیایی که می زنند به خیال خودش مرا مدد می کند.

مادر، جبهه برای من از مدرسه بیشتر درس داشت، اینجا همه ی معلم ها شاگردند و همه ی شاگردها معلم.

مادر: بابا خودش گفت ایرانی جماعت ننگ نمی پذیرد، من خلف نیستم اگر زیر بار ذلت رنگ شوم.

مادر، اینجا صدای رد پای باران بگوش می رسد، تو را به خدا دیگر نامه ننویس، نپرس چرا که بغضم می ترکد.

مادر: من و ما می جنگیم تا خدایی ترین آسمان جهان، مال تو باشد. برایم دعا کن، برای دلت دعا می کنم، یا علی

علی شریعتی، کرج