اون قدیما! روزهای آخر تابستان که می‌شد، با خودم برنامه می‌ریختم که امسال شاگرد اول می‌شوم، همه کارهایم زمانبندی دارد و منظم باشم، دوستی هایم را عوض کنم و با فلانی کمتر نشست و برخاست کنم و بیشتر با فلانی بروم و بیایم و...
همیشه این بوده آخرین افکاری که تابستان ها بر سرم می گذشت. اما به چند روز نمی گذشت که میشدم همان دانش‌آموز سال قبل. امسال عجالتا تصمیم گرفته‌ام همانی باشم که هستم! ببینم نتیجه چه می‌شود!
پ.ن1- ویندوز هفت نصب کردیم. خداییش حال کردم. همه زیبایی های ویستا به علاوه استحکام ایکس پی. البته خیلی وقت است که می خواهم اساس کشی کنم به لینوکس. ولی از درد نرم افزارهای خاصی که نیاز دارم فعلا بی خیال شدم.
پ.ن2- مجله الکترونیک سیاه و سفید با کمی تغییرات رسما آغاز به کار کرد. دوستانی که علاقه دارند سری بزنند.

گذشت موقعي كه فيد و RSS واژه هايي نا شناخته و غريب بودند. امروزه (اكثرا) فيد خواني جزء جدا نشدني از كار يك وبلاگر است. هم وقت را صرفه جويي مي كند و هم امكان اطلاع از به‌روز شدن دوستان.
آن روزهاي قديم! هر كس پست جديد مي‌نوشت پنجاه تا وبلاگ مي‌رفت و كامنت مي داد كه آپم. البته بعضي ها هم بوند كه 24 ساعته آپ بودند. مثل همين الان ساراناز خودمان و دانشگاه با طعم باران كه هر وقت به وبلاگش بروي پست جديد مي‌بيني.
اما از همه ي مزاياي خوب گوگل ريدر كه بگذريم به اين مشكل ميرسيم كه براي كامنت گذاشتن به هر وبلاگ بايد به وبلاگش برويم. يعني مستقيما از طريق خود فيدخوان نمي شود " كامنتي گذاشت كه مستقيما برود به وبلاگ دوستمان". خوب يا مجبوريم كامنت نگذاريم و يا جور هندوستان كشيم كه تك تك وبلاگ ها را باز كنيم براي هر عدد كامنت.
اين باعث شد كه از مدتي پيش اسباب كشي كنم و فيد هايم را منتقل كنم به "بلاگ لاينز" فيد خواني ساده تر اما با قابليت كامنت گذاري مستقيم. كه در واقع لينك كامنت گذاشتن را زير هر فيد نمايش مي دهد. اين امكان مخصوصا براي موقعي عالي است كه از طريق موبايل مطالب دوستان را مي خواني و در هزينه خيلي صرفه جويي مي كند.
شما هم اگر گير اين مسئله بوديد امتحانش كنيد.

دكتر داريم تا دكتر. چه از لحاظ علمي (دكتر حسابي و دكتر غير حسابي) چه از لحاظ خوش‌اخلاقي و چه از لحاظ تعهدش به خدمت‌كردن نه ثروت اندوزي.
حالا اگه بخواهيم دكتري را پيدا كنيم كه در هر گروه، بهترين باشد، ببينيد چقدر كم ميشود تعدادشان.
امروز، براي بار سومه كه به مناسبت روز پزشك، تبريك مي‌شنوم. در اين سه سال خيلي فكر كردم به اين‌كه در آينده جز، كدام دسته از پزشكان قرار ميگيرم؟ پزشكي بي سواد يا حاذق؛ پزشكي بداخلاق يا خوش‌برخورد و يا پزشكي متعهد يا پزشكي از گروه سركيسه كنندگان.
وقتي از ترم‌يكي هاي پزشكي مي‌پرسم همه به اتفاق يك پاسخ مي دهند. يعني گزينه ي اول. اما چرا بسياري از پزشكان امروز اينگونه شده اند؟ چرا زير ميزي گرفتن ها آنقدر روتين شده كه برايش فاكتور هم صادر مي كنند؟ مشكل از كجاست؟
همه ساله، اين‌روز با خودم عهد مي‌بندم كه چگونه باشم. فريفته‌ي پول نشوم. با خودم تعهد مي‌كنم كه در دوره‌ي باليني به اندازه‌اي درس بخوانم كه در آينده جان مردم بازيچه‌ي دست من نشود.
روز پزشك بر همه پزشكان، مخصوصا مدلاگي‌هاي عزيز مبارك. و تصوير زير هم يك شوخي با خودمان!